کلبه اي خواهم ساخت

توي دشت تاريک شده و مغرور چشمانت

آتشي مي سازم

تا که روشن کند اين شب تاريک و سياه

تا که دود بماند روي ذهنت باقي

تا که اينبار با هم بشويم خاکستر

آخر اين ابر خالي مي کند اين بغض سنگين شده و اخمش را

خواب مي بارد توي اين دشت تاريک نگاه

خوابي پر از وسعت بي اندازه و بي رحم خاطره ها

جاي پايش اشکي ست

لب دروازه مسدودشده در چشمانت

محبوس شدم من امشب

هاي اي افسونگر

حجم خون ميشکند سد شفاف شده وشيشه اي چشمت را

گويي اين بار اين سيل

مردم چشم تو را خواهد شست

و تنها من آنجا هستم

مي نشينم مسرور

مهيا مي کنم نغمه اي از لرزش و

عاقبت مي گردم سوي قلبت راهي

تو خودت ميداني

در کلبه سوخته ي من در چشمت

هيچ نشاني نمانده ست از من باقي

^{بغض مانده در گلوی من است}

^{این صدا}

^{صدای پریشانی و}

^{ریزش برگ های پائیزی من است}

^{تو بگو}

^{ای چکاوک شوخ طبع ایستاده بر شاخه ی بهار}

^{زچه روی خاموشی و}

^{سخن نمی گویی؟}

^{چنین است گویی
که همچون کرم کوچک ابریشم
مانده ام در قفس کوچک هستی
با همان بالهایی که دیگر ندارم
خود ولی می دانم
که سالها می گذرد
از سرایش تولد یک پروانه
و بالهایی که به پروازش می برند
پروانه نیستم هنوز
چه خاکی خاکیم
در این سراچه ترکیب
اما
پیشتراز این ها سروده ام
ترانه ماهی و اسیری را
باز خواهمت گفت در این هنگامه لاهوتی}

^{" از من به دل نگیر
که من همچو ماهی ام
گر رفته ام ز دست تو این چند روزه را
روزی ز راه می رسد آخر
که عشق تو
بازم کند اسیر
از من به دل نگیر
...
از من به دل نگیر "
دیدی هنوز به یاد دارم
ترانه های لیمویی رنگ روزهای سبز انتظار را
راستی
هنوز همان بالا هستی که بودی ؟
می دانم
رنگ گرفته ام ... زرد
و افق نگاهم
پستوی ماندن و ماندنی ها شده است
می دانم
همه را می دانم
اما
یادش به خیر اشک...}

<sup>دل
چقدر هنوز دارد برای نوشتن
و چقدر تنها مانده اند
هوای بامداد و خیال و خاطره و امید
سراغشان خواهم رفت همین روزها
و شب ها
برای وداع
دلم نمی آید
تنهایش رها کنم

راستی
اگر
بماند برای مجالی دیگر

شط هنوز چشم به راه پروانه است
با همان بالهایی که ندارد
...</sup>

همچنان در جستجوی عشق تا بیابم
در کنارش بنشینم تا ابد بستایم
تو کجایی که همه پاکی عشق از توست
همه ناباوریهایم با تو خواهد شد سست
تو کجایی که نگاهی به نگاهت بکنم
سیر شوم از هر نگاه دیگری دل بِکَنم
تو کجایی که همه هستی را در منِ دیوانه ببینی
آسمانی بشوی، نه چون مردانِ زمینی
تو کجایی که با هم به تکامل برسیم
نو شویم و پر گشاییم و از اینجا برویم
تو کجایی که صداقت را با تو بشناسم
با سخنهای خود افکارت را من بنوازم
تو کجایی نکند مرا ز یادت ببری
یا که در غمِ نبودم رو به صحرا بروی
تو کجایی نکند جایگذینم بکنی با دگری
خو بگیری ناگزیر با عشقهای گذری
تو کجایی که سوختم در سرای نبودت
سر برس لبریز عشقم کن و سیراب وجودت

پیچک صفت کمرم بی تکیه گاه میشود خم
میگیرد قلبم را این بی رحم پیچک غم
چرا من که سالهاست دچاری را آموخته ام...
به غمت عادت نکرده و در غمت سوخته ام؟
نمیترسم ازین آتش، غمم از سوختن نباشد
می هراسم که خاکسترم بستری راحت نباشد
تو که چو شمع میدانم آخر بر من تکیه میکنی...
چرا برای من و خودت آرزوی سوختن میکنی؟
مبهوت مینگرند، چشمان خیره ام را، ستاره ها
چرا کز غروب بی پلک ترم من تا سپیده،  آه...
در بنالد: "کسی نیامد؛ خجلم از نگاه لبریز انتظارت
پنجره نالد: "چه کنم برای دل بی قرارت؟
شکوه نکن ای دیوار از زدن سرم به تو
چه کسی را نالان باید؟... دلم یا تو؟
همه گویند تو سنگی... سختی... کاش از تو بود دلم
از عذاب این عشق تو هم گریستی... چه گوید دلم ؟

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
همه اندیشه ام اندیشه فرداست
وجودم از تمنای تو سرشار است
 زمان در بستر شب خواب و بیدار است
هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز
 خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز 
 همین فردای افسون ریز رویایی
 همین فردا که راه خواب من بسته است
همین فردا که روی پرده پندار من پیداست
همین فردا که ما را روز دیدار است
همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست
 همین فردا همین فردا
من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
زمان در بستر شب خواب و بیدار است
سیاهی تار می بندد
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است
به هر سو چشم من رو میکند فرداست
سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند
قناری ها سرود صبح می خوانند
من آنجا چشم در راه توام ناگاه
ترا از دور می بینم که می ایی
ترا از دور می بینم که میخندی
ترااز دورمی بینم که می خندی و می ایی
نگاهم باز حیران تو خواهد ماند
سراپا چشم خواهم شد
ترا در بازوان خویش خواهم دید
 سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت
 برایت شعر خواهم خواند
برایم شعر خواهی خواند
تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید
وگر بختم کند یاری
در آغوش تو
 ای افسوس
 سیاهی تار می بندد
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز
زمان در بستر شب خواب و بیدار است

یک روز دیگر باید این سایه را به دنبال خود بکشم

دوستی که تکلیفش را با من روشن نمی کند

روز می آید و

شب می رود

نمی دانم

لابد به من حق می دهی که بخواهم ، همیشه شب باشد

تو هم که آفتابی نمی شوی

امشب دوباره کبریت و شمع یار من است ...

می اندیشم ...

اگرشمع و کبریتی نبود ....

آن وقت چه ؟؟

چه فرقی میکند !!

باز منتظر نور ماه می نشستم ....

فضای خانه سرد است و تاریک ....

و من کنجی نشسته ام و فکرم را بر روی کاغذ به حس پرواز ،

سکونش داده ام ...

نسیم سردی از لای پنجره ی قدیمی به درون می وزد .....

انشگتانم احساس سردی در رگ هایش دارد ...

پاهایم کرخت شده ...زبانم خشک است..

مورچه ای از پارچ آب بالا می رود...و درون ته مانده ی آبی که از سقف چکه

می کرد ..غرق شد ...

سوسکی از پاهای برهنه ام ، سست بالا می رود ... و به ته مانده های

خاکستر دفترچه های شعرم ، خود را می رساند...تا گرم شود ....

 ولی بادی میزند..آتش ، شعله میگیرد و... سوسک می سوزد......

بر می خیزم ... و به پشت پنجره می روم ...

 « خدا چقدر ... باز سردم است» ..

که ناگاه بادی شاخه ی خشکی را تکان داد ...

شاخه ی خشک به شیشه فرو رفت ..

و او نیز شکست....

یکنفر می آید دیگری میرود و چرخهء آمد و رفت تکرار و تکرار میشود
آری باید رفت
و آری باید دل نداد
و این شاید قانونی است که فراموشی و شاید ترس از جاودانگی آن را وضع کرده

باید مسافر بود و سفر کرد
و هجرت را تکرار و تکرار و تکرار کرد....
داستان آمد و رفت که شاید اسمش زندگی است را دوره کرد ، آموخت و یاد داد

آه از این قانون ..................آه از این داستان

هیچ کس نمی ماند
هیچ کس نمی خواند
و هیچ کس جاودانگی را ارمغان ندارد

می دانم که رفتن دلیل نبودن نیست
اما کاش همه بدانند ... کاش همه بخوانند
کاش تو هم بدانی و بخوانی
کاش او هم ........

باید نوشت
باید نوشتن را سرشت و تکرار ها را تکرار کرد

میدانم فاصلهء ما زیاد شده اما نمیدانم تو دور شده ای یا من
تو سفر کردی یا من جا ماندم
تو تکرار کردی یا من .......

ولی کاش

ولی کاش آینه ای داشتی
و میدیدی کسی در پشت منظر نگاهت هم آغوش خاک گشته
و لحظه لحظهء خاطرات بودنت را در این فاصله ها میگذارد تا به تو نزدیک تر شود ......
کاش میدانستی که کسی آمار قدمهایت را دارد....

قانون ......
من به قانون شکنی محکومم...و تبعیدبه مجازم
نفرین به دادگاه تو .... نفرین به دادگاه من

چه بیهوده است انتظار دیروز را در فردا کشیدن...

بودن من درد نیست
من از بیهوده بودن سخت دلگیرم........

سلام مسافر عطش ، آستینا تو بالا بزن
یه نامه داری عزیزم ، ماهیگیرو صدا بزن
داشتم می رفتم به سفر، عکس قشنگت رو دیدم
چون سفر آخرمه ، گفتم برات نامه بدم
نامه رو میسپرم به شط ، به شط داغ مهربون
اگه هنوز دوسم داری ، بگیرش از آب و بخون
هزار هزار تا منظره ، هزار هزار تا خاطره
حال منو اگه بخوای  ، مثل نفس ، بی پنجره
اتاق تنهایی من ، پر از هوای رفتنه
کاری اگه ازت بخوام ، چمدونا رو بستنه
غزل نمیگم این روزا ، وزن ردیفم غلطه
هر چی که رو کاغذ میاد ، مرثیه محبته
مثل کسایی می مونم، که از سفر جا می مونن
شعرای نانوشته رو ، با ساز رفتن می خونن
منتظرم نباش دیگه ، می رم یه جای خیلی دور
از تاریکی خسته شدم ، می رم به سرزمین نور
نه فکر کنی که شوخیه ، یا سر کارت میذارم
نه به خدا ، رفتنیم ، اینجا که کاری ندارم
هر چی نوشتم نازنین ، واست می مونه یادگار
دلت اگه تنگ شد واسم ، حکایت و جلوت بذار
کاش که نسوزونده باشیش ،همون که یک شب تو سفر
نوشته بودم عزیزم : با تو ، حکایتی دگر ...
دلم چه تنگه واسه تو ، کاشکی می دیدمت عزیز
وقتی شنیدی خبرو ، به یاد من اشکی نریز
چشمات رو مثل همیشه ، مست و خمار و ناز می خوام
کنج اتاق تنها نشین، پنجره ها رو باز می خوام
نامه داره تموم میشه ، مثل تموم نامه ها
می گم شبا ببوسنت ، به جای من فرشته ها
وقتی شبا دلت گرفت ، بشین کنار پنجره
ببین که محمدت هنوز، کنار شط منتظره

با تو ،
حکایتی دگر ...

دیشب من چنان فیلمی در دور تند از ذهن خسته ام عبور کرد

بیهوده برایت میگویم:
 

دیشب هوای بیرون بوی تو را داشت

ماه از تو سخن میگفت و ستاره از تو می نوشت

دیشب باد آواز تو را میخواند و درختان سر مست رقص تو را تکرار میکردند

راستی بگویمت دیشب فاخته هم خواند و دخترک کوچک همسایه گریه نکرد

من غرق خیال تو دوره کردم شبها و روزهای گذشته را که چگونه آواز تو را تکرار کنم

چه بگویم که غرور کلمه های پیشین تو پنجره را بست و چراغ را کشت

وآخر در زیر ملحفه ای گرفتار سرود خواندم که باید گذاشت و گذشت...

دلتنگ از کنار پنجره می گذرم

با یاد گذشته ای نه چندان دور که پنجره تکرارش کرد

امشب پرده را هم میکشم...

حدس مي زنم

كه خواهي گريخت ...

التماس نمي كنم

از پي ات نمي دوم

اما صدايت را در من جا بگذار

مي دانم

كه از من دل مي كني

راهت را نمي بندم

اما عطر موهايت را در من جا بگذار

مي دانم

كه از من جدا خواهي شد

خيلي ويران نمي شوم

از پا نمي افتم

اما رنگت را در من جا بگذار

احساس مي كنم

تباه خواهي شد

و من خيلي غمگين مي شوم

اما گرمايت را در من جا بگذار

فرقش را با حالا مي دانم

كه فراموشم خواهي كرد

و من

اقيانوسي خواهم شد سياه و غم انگيز

اما طعم بودنت را در من جا بگذار

هر طور شده خواهي رفت

ومن حق ندارم كه تورا

نگه دارم

اما خودت را در من جا بگذار

آن رفته ي شکسته دل بي قرار کو؟

در میان کوچه ای خاموش، میکشد پا در میان برگهای زرد پائیزی

میکشد پا بادلی پر خون ، سرد و بی کس ، عابر شب

میرود تنهای تنها

شهر سکوت ، خانه سکوت ، کوچه سکوت ، مرد سکوت ، عشق سکوت....

ای سیاهی

مرد خسته مرد بی روح ................عابر شب

چه غزل گويم برايت، تو كه بی بهانه رفتی؟
تو مگر خدا نداری، كه در بتخانه رفتی؟
به مهتاب بگو كه ديگر حسد تو را نگيرد
كه افسوس تو زشت و خائنانه رفتی
به غزل بگو كه ديگر سراغ تو را نگيرد
كه تو از كنارم اكنون، به  ته  ويرانه رفتی
تو كه سرسبد گل بهاری، منم آن باغبان ساده
چه گنه سر زده از من كه تو از گلخانه رفتی ؟
آخر اين شب سياهي  به كجا رساند مارا ؟
من هم سر به شب نهادم  تو كه از كاشانه رفتی
من كه اهل  می نبودم،  تو به من  می  را شناختی
تو مرا مست كردی،  عاقبت مستانه رفتی
مگر در اين سينه؛ ای زيبا تو دلی داری ز آهن؟
كه چنين ساده و آسان و چنان جانانه رفتی؟

گر در تابستان چون بيد بلرزم
و در روز تولدم نالهء غم سر بدهم
در بهار، شقايقم پژمرده شود
و در کودکی ، موهايم سپيد
در تنهايی دنبال يک همدل باشم
و برای زنده ماندن دنبال يک دليل
از سرابهای عشق سير باشم
و از خستگی خسته...
وای بر من!

چگونه می توان در میان این همه دو رنگی و چند رنگی ،رنگی به سپیدی یافت، رنگ سیاه را ندید،بین سیاه و سپید چندین طیف رنگیست ، چگونه می توان طیف ها را ندید
تو رفتن را زمزمه کردی و من جاودانه بودنت را لرزاندم
تو سعی را نشانه گرفتی و من قدرتت را لرزاندم
تو دل را بهانه گرفتی و من دل را به بازی گرفتم
و آخر

هیچ
تو می روی و من می مانم
من می مانم که شاید روزی به سراغم آیی

آه از حماقتم..